سرزمین عاطفه ها

این کافه این میز واین فنجان های خاطره انگیز تمام دارایی من از نداشته هایست که گاه میان رگه هایی از امید در شعر جاری میشوند و گاه اشک میشوند در کوچکی لبخند های سرخوشانه ای کاش این کافه با تمام عاشقانه های سپید در کوله بار زمستان رها می شد وناقوس فراموشی ،خاطرات را به تاریخ نگاه سردت می سپرد ویا چشمانمان در اولین ملاقاتxa0 به نگاهی ساده بسنده میکرد وآنچنان میهمان بیکران عشق نمیشد تا به قلبم می آموختم که این کافه این میز و این فنجان های خاطره انگیز جای عاشقانه دیگیرست عاطفه نادری ...

روزی به جهانیان خواهم گفت xa0 که پاییز ستوده به صفت غم نیست xa0 و تنهاییِ نهفتهِ درونش را به فراموشی خواهم سپرد xa0 تا برای روزهای زردش شعرهایِ سپید بسراید xa0 ویا زردیِ برگ هایش رابه دست باد دهد xa0 و ابرهای بارانیش را به دست رعد xa0 سروده ای از مهر بخواند xa0 و نوایی از باران xa0 لبخند را به گل های پاییزی هدیه دهد xa0 وعشق را به قلب رهگذران xa0 محبت را نثار شاخه کند xa0 وعاطفه را نثار آدمیان xa0 روزی به جهانیان خواهم گفت xa0 که پاییز فصل عاشقانه های بی همتاست xa0 فصلی زرد اما لبریز از عشق های...