فراسویِ خیال

در فراسویِ خیال

کودکی را دیدم

تاب بازی می کرد

و چه زیبا با آن دل خود را ناز نازی می کرد

دو قدم مانده به دریاچهِ مهر

کنج آن برکهِ سِحر

من جوانی دیدم

نرم و آهسته به سویی می رفت

به گمانم عطف را

در ته جادهِ رویایی

در کنار کلبهِ شیدایی

در میان دشت بی پروایی

یافته بود

و چه صادق می رفت

در لب باغچهِ شور و شعف

آدمک را دیدم

دیدگانش تر بود

و وجودش تهی از عشق و امید

شعر می گفت شعری از یأس و نومید

سر آن قلهِ وار

شاپرک را دیدم

بال هایش سوخته

با رُخی افروخته

و دلی دوخته بر سور و سپهر

بی سخن حرف دل خود را گفت

بی هوا اشک رُخ خود را رُفت

عشق و عطف در فراسوی خیال شیوا بود

و چه بی پروا بود

لیک افسوس خیال بی جا بود

عاطفه نادری

سرزمین عاطفه ها...